وبلاگ قایقرانی اصفهان

IranSport- تمامي رشته‌هاي ورزشي معمولا يا به صورت انفرادي و يا تيمي برگزار مي‌شوند كه ‪ ۷۵‬رشته ورزشي در جهان وجود دارد كه به صورت تيمي برگزار مي‌شوند.

به گزارش روز شنبه پايگاه اينترنتي دويچه‌وله (راديو آلمان) ،به غير از فوتبال، بسكتبال، واليبال، هندبال، كشتي، بوكس و چند رشته ورزشي ديگر، با چه رشته‌هايي آشنايي داريم؟
اصولا در جهان چند رشته ورزشي وجود دارند و اصلا چرا فقط چند رشته هستند كه اينگونه با استقبال جهاني روبه‌رو شده‌اند و در اخبار و گزارش‌هاي ورزشي به ندرت خبري از ساير رشته‌ها مي‌شنويم.

به غير از چند رشته تيمي كه در سراسر جهان شناخته شده هستند، بسياري از رشته در ساير نقاط جهان اصلا شناخته شده نيستند، ورزش‌هايي چون "كبدي" كه بيشتر در هندوستان رايج است و يا "گورودكي" كه در روسيه طرفداران خود را دارد.

در مورد ورزش‌هاي انفرادي، موضوع قدري بغرنج تر است. ‪ ۴۰‬رشته ورزشي در جهان وجود دارد كه به صورت انفرادي انجام مي‌شوند. در كنار آن رشته‌هاي ورزشي فكري مانند "شطرنج"، "اسكات"، "شوگي" و غيره نيز وجود دارند.

علاوه بر اين، ورزش‌هاي رزمي كه خود به چندين رشته تقيسم مي‌شوند و همچنين ده رشته از ورزش‌هاي انفرادي كه با قدرت بدني و يا بدن‌سازي سروكار دارند، مانند "پرورش اندام"، "مچ زني" و يا "پرتاب كنده درخت" نيز وجود دارند.

همچنين مي‌توان به ‪ ۱۳‬رشته ورزشي انفرادي اشاره كرد كه با هوانوردي سروكار دارند، مانند چتر بازي.

به راستي مي‌توان گفت كه بازي‌هاي المپيك، جشن ورزشي ملل جهان است. در المپيك تابستاني ‪ ۳۴‬رشته ورزشي به رقابت گذاشته مي‌شود كه مي‌توان گفت همه اين رشته‌ها به نوعي مخرج مشترك ملل جهان هستند.

اما در بازي‌هاي المپيك زمستاني تنها در ‪ ۱۳‬رشته به رقابت پرداخته مي‌شود.

جالب اينجاست كه جاي بسياري از كشورهاي جهان در اين رقابت‌ها خالي است.

مثلا كشورهاي آفريقايي اصلا ديده نشده‌اند كه در اين رقابت‌ها حضور داشته باشند.

دليل آن هم روشن است، زيرا مردم كشوري كه ‪ ۸۰‬درصد آن از صحرا تشكيل شده، هيچ آشنايي با ورزش زمستاني ندارند و بنابراين محدوديت‌هاي جغرافيايي در انجام يك رشته ورزشي بسيار موثر هستند، اما علاقمندي مردم به پيگيري و تماشاي آن از طريق رسانه‌ها در عصر جهاني شدن ديگر به محدوديت‌هاي جغرافيايي محدود نمي‌شوند.

يكي از عناصر تعيين‌كننده در استقبال از يك رشته ورزشي، عنصر فرهنگي است، اما هرچه عنصر فرهنگي در يك رشته ورزشي به يك منطقه جغرافيايي محدود شود، از احتمال جهاني شدن آن كاسته مي‌شود. مثلا، "كشتي چوخه" كه تنها در بخشي‌هايي از ايران مرسوم است، هيچگاه جزو بازي‌هاي المپيك قرار نخواهد گرفت.

يكي ديگر از عناصري كه مي‌تواند در رشد يك رشته ورزشي در يك كشور تاثير- گذار باشد موقعيت‌هاي خاص سياسي و يا اجتماعي است. براي نمونه ورزش‌هاي رزمي تا قبل از انقلاب و جنگ در ايران رواج چنداني نداشتند.

در اين شرايط خاص سياسي بود كه ورزش‌هاي رزمي رشد يافتند و حال حتي عناوين قهرماني در سطح قاره و جهان نيز تصاحب مي‌شوند.

رشد و رفاه اقتصادي عنصر ديگري است كه مي‌تواند به عمومي شدن يك رشته ورزشي كمك نمايد. تنيس در گذشته‌ها، ورزش ثروتمندان بود، اما اكنون در بسياري كشورها، سطح رشد و رفاه عمومي به گونه‌اي است كه حتي در شهرستانهاي كوچك نيز امكان دسترسي به تاسيسات تنيس وجود دارد و همينگونه هم هست كه "اشتفي گراف"، "بوريس بكر" و يا "آندره آغاسي" از خانواده‌هاي اشرافي و ثروتمند برنخواسته‌اند.

در بعضي مواقع نيز موفقيت انفرادي يك ورزشكار مي‌تواند به موجي از علاقمندي به يك رشته ورزشي در يك جامعه كمك برساند. وقتي "تيمور غياثي" مدال طلاي پرش ارتفاع رقابت‌هاي آسيايي تهران را بر گردن آويخت، حتي نوجوانان در كوچه و پس كوچه‌هاي شهرستان‌ها نيز در بازي‌هاي خود به پرش ارتفاع روي آوردند و بعد از موفقيت جهاني "گبر سلاسي"، اتيوپي نيز به جمع كشورهاي مطرح در دو و ميداني پيوست.

اما بايد اشاره كرد كه بازتوليد چنين موفقيت‌هايي بدون وجود ساختارها و امكانات ورزشي بسيار دشوار است.

رسالت خبررساني و گزارش دهي رسانه‌ها نيز آينه‌اي از موقعيت جغرافيايي، فرهنگي و سياسي است و اينكه در رسانه‌هاي پاكستاني به "كريكت" بيشتر توجه نشان داده مي‌شود و يا "بيسبال" در آمريكا و "سومو" در ژاپن، نيز برخاسته از همين رسالت خبررساني است.

در كنار آن، به غير از چند رشته ورزشي كه عموميت جهاني يافته‌اند و رسانه‌ها بيشتر به آنها توجه نشان مي‌دهند، براي چه كسي در استراليا پخش مستقيم "ايندياكا" كه ورزش بوميان آمريكاي لاتين است، جذابيت دارد و به همين خاطر هم هست كه اينگونه ورزش‌ها جايي در اخبار و گزارش‌ها ندارند.